- Parkvilla, Cornelis Geellaan 2, 2406 JG ALPHEN AD RIJN
- zondag 17 mei 2026 om 12:45 – 23:59
- Klik hier voor meer info
In De Indische Tafel blikken mannen van in de negentig terug op hun Indonesische jeugd, waarover ze decennialang zwegen maar die hen diep heeft gevormd. Tijdens hun wekelijkse Indonesische lunch vertellen ze, aan de hand van zelden vertoonde Japanse propagandabeelden, over hun tijd in de Japanse kampen in de Tweede Wereldoorlog.
Geboren in koloniaal Nederlands-Indië beschrijven ze hoe hun leven veranderde onder de Japanse bezetting: het kampbestaan, de honger, het geweld, het gemis van hun vaders die vaak tewerkgesteld werden, zoals aan de Birma-spoorlijn. Opvallend is dat ze weinig spreken over wat de Japanners hen aandeden, maar vooral over de emotionele leegte en angst uit hun jeugd. Wanneer ze fragmenten lezen uit de dagboeken van hun moeders, worden ze zichtbaar geraakt. Een van hen leest een passage die kort na zijn geboorte is geschreven, waarin zijn moeder hem aan zijn vader toont in het kamp — de laatste keer dat zijn vader hem zag. Pas nu kan hij erover huilen. De film volgt ook een man die als jongen in een mannenkamp terechtkwam, gescheiden van zijn moeder en blootgesteld aan dreiging van seksueel misbruik.
De verhalen eindigen niet bij de Japanse capitulatie. De mannen herinneren zich hoe de atoombom hun leven redde, maar ook hoe dubbel dat voelt. Ze spreken over de Indonesische Onafhankelijkheidsoorlog, waarin koloniale bewoners opnieuw werden gedood of geïnterneerd, ditmaal door Indonesische vrijheidsstrijders. Een van hen herinnert zich leuzen op hun huis, zoals “Guinea must be free”. Na de oorlog veranderde het koloniale systeem in een kapitalistisch model waarin bedrijven als Shell meer winst maakten dan ooit.
Met hun persoonlijke herinneringen bieden de mannen een uniek perspectief op koloniale geschiedenis. De film wil bijdragen aan het gesprek over hoe westerse landen hun koloniale verleden onder ogen kunnen zien.
De film wordt zonder pauze vertoond.
