Drie weken en veel pijn verder, staan we nog steeds en gaan we nog steeds door. Twee weekenden geleden was de marathon van Leiden, en daar deed ik ook aan mee. Het was zwaar, met een gevoelstemperatuur van 30 graden en weinig schaduw op de route.

Het begon al met een onrustige nacht thuis. Mijn lieve kinderen werden vaak wakker, dus ik begon al niet uitgerust aan de run. Zoals ik eerder al zei, begin ik aardig wat pijntjes te krijgen, dus ik wist al dat het een pijnlijke run zou worden. En dat werd het ook. Bij de start voelde ik al dat de hitte invloed zou hebben op het uitlopen, maar uitlopen zouden we hem. Vaak komt de man met de hamer rond de 15 km, nu kwam die bij 11 km, en dan is het nog een heel eind. Mijn benen deden veel pijn; elke stap voelde alsof er een mes in mijn been werd gezet. Veel lopers stopten met rennen of vielen uit. Om ons heen hoorden we veel ziekenwagens heen en weer rijden, en achteraf wisten we waarom.

Eenmaal over de finish wist ik even niet meer wat voor of achter was, maar we hebben het wel gedaan. Die dag heeft mijn lieve vrouw ook nog een mooie post geplaatst om te zorgen dat we over de 3000 euro zouden gaan voor het Maxima Centrum. En dat was gelukt, en dat snap ik met zulke mooie en lieve woorden van mijn vrouw. Ik ben erg dankbaar voor de donaties die weer zijn gedaan door veel mensen.

De weken erna hebben veel mensen rust, maar voor mij natuurlijk niet. Wij gaan gewoon weer door. We zijn weer de hele week bezig geweest, niet meer de gemiddelde 10 km, maar wel de 5 natuurlijk. Binnenkort weer werken naar het volgende evenement: #dedamtotdamloop. Dus ik ga nog even door en ga mijn kilometers weer maken.

215 dagen gehad nog 150 dagen te gaan,

Lets Go!