Van een uitgebreid funpark tot een verzorgde lunch en van profclubs tot bekende scheidsrechters. Het ARC-Heitingatoernooi werd door de jaren heen steeds groter. Joost Berkhout maakte die ontwikkeling van dichtbij mee. Hij zat vanaf de tweede editie in de organisatie en was de laatste vijf jaar daarvan voorzitter.
Joost Berkhout (57) is geboren in Alphen aan den Rijn en al lange tijd verbonden aan ARC. Bij de tweede editie van het Heitingatoernooi sloot hij zich aan bij de organisatie. Zijn zoon was toen zes jaar en voetbalde bij ARC.
Joost kende al verschillende mensen achter het toernooi en werd gevraagd om mee te helpen. "Ik was een vader van een bij ARC voetballende zoon en heb toen ja gezegd." Uiteindelijk bleef hij van de tweede tot en met de elfde editie onderdeel van de organisatie. De laatste vijf jaar was hij voorzitter.
Ieder jaar een stap verder
Joost benadrukt dat hij niet één van de oorspronkelijke grondleggers van het toernooi was. Die rol lag volgens hem bij onder anderen Paul, Theo, Bart en Ewoud. Vanaf de tweede editie hielp hij wel mee om het evenement verder uit te bouwen.
Dat het toernooi uiteindelijk twintig edities zou halen, verbaast hem niet. "Zeker", antwoordt hij op de vraag of hij dat had verwacht. "Elk jaar wilden we het iets beter doen dan de vorige editie."
Die ambitie was op allerlei manieren zichtbaar. Er kwamen profclubs en meisjesteams, het funpark werd groter en bekende scheidsrechters waren op het terrein te vinden. Ook rondom sponsoring en bijzondere edities werden activiteiten georganiseerd.
Vanaf ongeveer de achtste editie keek de organisatie bovendien naar de toekomst. De vraag was wie het stokje later kon overnemen. Onder anderen Stephan Swerissen en Jurre van Eyndhoven sloten zich aan. Daarmee kon het toernooi zich verder ontwikkelen.
Meer dan alleen voetbal
Volgens Joost wilde de organisatie vanaf het begin meer bieden dan een aantal voetbalwedstrijden. Bij andere jeugdtoernooien zag hij regelmatig dat ouders en begeleiders lang moesten wachten.
Het ARC-Heitingatoernooi moest anders worden. Zo ontstond het funpark, waar kinderen zich tussen de wedstrijden door konden vermaken. Ook kwam er een lunchtent. De organisatie wilde deelnemers die een hele dag op het sportpark waren een goede maaltijd bieden. "Dat gaf net dat beetje extra voor de mensen die kwamen", vertelt Joost. Volgens hem gingen anderen daardoor ook anders kijken naar de organisatie van een jeugdtoernooi.
Aan belangstelling was ondertussen geen gebrek. Het toernooi hoefde volgens Joost nauwelijks gepromoot te worden. Er waren vaak meer inschrijvingen dan beschikbare plaatsen. Vooral de zaterdag met de jongste jeugd was druk. Spelers namen ouders, familie en andere supporters mee naar het ARC-terrein.
Driehonderd Heitingashirts
Eén herinnering springt er voor Joost uit: de prijsuitreiking op zaterdag. Daarmee werden de drie toernooidagen afgesloten. Vrijwilligers kwamen samen en soms waren namen als John Heitinga en scheidsrechter Kevin Blom aanwezig.
De jonge deelnemers kregen onder meer een tas met spullen en een Heitingashirt mee naar huis. "Je zag driehonderd jongetjes met zo'n shirt het terrein verlaten", herinnert Joost zich. In de dagen daarna zag hij de shirts op allerlei plekken terug. "Dat was echt een geluksmoment."
Stoppen terwijl de lat hoog ligt
Na zijn periode in de organisatie bleef Joost betrokken. Vanaf 2018 steunde hij het toernooi als vriend met een sponsorbijdrage. Ook floot hij soms nog wedstrijden als vrijwilliger.
Dat de twintigste editie de laatste wordt, begrijpt hij. Volgens Joost wordt soms onderschat hoeveel tijd en energie nodig zijn om een evenement van deze omvang te organiseren. "Dat vreet energie. Naarmate je het langer doet en ouder wordt, wordt het fysiek en mentaal een belasting."
Daar komt bij dat de lat inmiddels hoog ligt voor mensen die de organisatie zouden willen overnemen. Joost ziet daarom ook iets positiefs in het besluit om te stoppen. Het toernooi eindigt op het niveau dat in twintig edities is opgebouwd en er ontstaat ruimte voor nieuwe initiatieven. "Je moet ook niet willen dat het met dezelfde naam een minder goed toernooi wordt."
"Eén van de allerleukste toernooien"
Over tien of twintig jaar hoopt Joost vooral dat oud-deelnemers met plezier terugkijken. Dat zij tegen elkaar zeggen: "Dat was één van de allerleukste toernooien waar ik ooit aan heb meegedaan."
Voor de twintigste en laatste editie heeft hij alle vertrouwen in de huidige organisatie. Zijn ideale afscheid? Een bijzondere editie, goed weer en vooral veel lachende gezichten.