Piet Visch (74) woont al sinds 1973 in Alphen aan den Rijn, samen met zijn vrouw en drie dochters die inmiddels het huis uit zijn. Na een carrière in het groene onderwijs, waarbij hij zich richtte op landbouwonderwijs, ging Piet op 63-jarige leeftijd met pensioen. “Ik geniet nu van mijn pensioen, maar daarnaast doe ik vrijwilligerswerk. Op deze leeftijd gaan er nog steeds werelden voor je open.”

Een belangrijk onderdeel van zijn vrijwillige werk is zijn inzet voor Stichting Nieuwe Alphenaren. Samen met zijn vrouw meldde hij zich daar ruim acht jaar geleden aan om mensen die naar Nederland zijn gekomen te ondersteunen. "In het begin werkte ik als maatje en coördinator bij Stichting Geldzorg, maar na een aantal jaren besloot ik iets anders te gaan doen. Zo ben ik bij Stichting Nieuwe Alphenaren terechtgekomen", legt Piet uit. Inmiddels begeleiden Piet en zijn vrouw elk hun eigen taalmaatjes, waarmee ze zich inzetten om nieuwkomers te helpen zich in de Nederlandse samenleving te integreren.

Verbinding

Piet is gepassioneerd over de culturele verrijking die hij door deze vrijwilligerswerk ervaart. “Wat ik heel interessant vind, is dat mensen uit een totaal andere cultuur komen, met andere gewoontes. Het zet je aan het denken: hoe doen wij dat in Nederland en is dat altijd wel goed? Het biedt een hele andere kijk op de wereld.”

Als taalmaatje probeert Piet de verbinding te maken door niet alleen Nederlands te spreken, maar ook door te leren van de cultuur van zijn taalmaatje. “Met de een gaat het snel, bij de ander duurt het wat langer, maar het is altijd bijzonder om te zien hoe je door middel van taal écht verbinding maakt. Zelfs als je slechts een paar woorden in het Arabisch leert, zie je de glimlach op hun gezicht. Dat zegt zoveel", aldus Piet.

Rare omstandigheden

Wat hem bijblijft zijn de verhalen van mensen die door oorlog en politieke onrust hun thuisland moesten ontvluchten. “Ik heb een man uit Jemen begeleid die tandartsassistent was voor een NGO. Toen de strijd tussen de rebellen en de regering in Jemen uitbrak, werd hij verdacht van spionage, omdat hij voor een Amerikaanse organisatie werkte. Hij moest het land uit, maar had er zelf niets mee te maken. Dat zijn rare omstandigheden.”

Volgens Piet ligt een van de grootste vreugdes van de mensen waarmee hij werkt in hun vermogen om hun eigen leven te leiden. “Ze zijn zo blij dat ze hun eigen boodschappen kunnen doen, met het openbaar vervoer kunnen reizen en hun weg weten te vinden in het dagelijks leven. Dat is de echte vrijheid.”

Verrijking

Piet’s werk heeft hem niet alleen inzichten gegeven in de levens van vluchtelingen en nieuwkomers, maar heeft hem ook een scherpere blik op zijn eigen leven gegeven. “Ik vind vrijwilligerswerk een verrijking. We leven in een heel rijk land. Als we niet bereid zijn om te delen, gaan we het met elkaar in de wereld niet redden. Ik voel me bevoorrecht dat ik iets kan doen om anderen te helpen.”